Kleszcze do górnych zębów trzonowych – model nr 203 ze stali nierdzewnej niemieckiej produkcji, przeznaczone do ekstrakcji górnych zębów trzonowych o trzech korzeniach

Kleszcze do górnych trzonowców (PS-6931, nr 203) to wielorazowe kleszcze ekstrakcyjne ze stali nierdzewnej niemieckiej produkcji, zaprojektowane specjalnie do ekstrakcji pierwszych i drugich trzonowców szczęki — górnych zębów bocznych, których trójkorzeniowa anatomia, z jednym korzeniem podniebiennym i dwoma korzeniami policzkowymi (mezjalno-policzkowym i dystalno-policzkowym), wymaga geometrii dziobów zasadniczo odmiennej od stosowanej w kleszczach do trzonowców żuchwy czy przedtrzonowców. Konstrukcja dziobów kleszczy nr 203 jest asymetryczna: jeden dziób jest szerszy i zakrzywiony, aby obejmować pojedynczy korzeń podniebienny od strony podniebiennej zęba, natomiast przeciwległy dziób ma występ lub profil umożliwiający osadzenie w rozwidleniu korzeni i został zaprojektowany tak, by osadzić się między dwoma korzeniami policzkowymi i objąć je w miejscu rozwidlenia od strony policzkowej — zapewniając obustronne uchwycenie korzeni, uwzględniające trójkorzeniową anatomię trzonowca szczęki, zamiast dwukorzeniowego układu trzonowców żuchwy. Geometria rękojeści kleszczy nr 203 odpowiada pracy w łuku górnym: w przeciwieństwie do kleszczy dolnych, których dzioby są silnie odgięte względem rękojeści, aby umożliwić operatorowi sięgnięcie od góry do łuku dolnego, dzioby kleszczy do górnych trzonowców są ustawione niemal w osi rękojeści. Umożliwia to operatorowi objęcie górnego trzonowca od dołu lub pod kątem skierowanym w dół oraz zastosowanie siły skierowanej w dół i na zewnątrz, odpowiedniej do kierunku rozprężania zębodołu w szczęce. Kleszcze wykonane są ze stali nierdzewnej niemieckiej produkcji, zapewniającej wytrzymałość konstrukcyjną i odporność na korozję wymagane od narzędzia wielorazowego użytku podczas ekstrakcji zębów bocznych szczęki oraz wielokrotnej sterylizacji w autoklawie parowym. Są używane przez lekarzy dentystów, chirurgów stomatologicznych i chirurgów szczękowo-twarzowych w gabinetach stomatologicznych, oddziałach chirurgii stomatologicznej oraz szpitalnych oddziałach stomatologicznych. Sprzedawane jako 1 sztuka.

Trójkorzeniowa anatomia trzonowców szczęki: dlaczego potrzebne są specjalne kleszcze

Trzonowce szczęki — górne pierwsze i drugie trzonowce — różnią się anatomicznie od wszystkich pozostałych zębów uzębienia stałego trójkorzeniowością: mają trzy korzenie, a nie dwa. Są to korzeń mezjalno-podniebienny (lub po prostu podniebienny), zwykle największy, najdłuższy i najbardziej stożkowaty w przekroju, wysunięty w stronę podniebienną i nieco mezjalnie względem pnia korzeniowego; korzeń mezjalno-policzkowy, szerszy w wymiarze policzkowo-podniebiennym i zakrzywiony w kierunku policzkowym oraz mezjalnym; a także korzeń dystalno-policzkowy, zwykle najmniejszy i najbardziej stożkowaty z całej trójki, położony w dystalno-policzkowym kącie układu korzeniowego. Rozwidlenie policzkowe — miejsce, w którym korzenie mezjalno-policzkowy i dystalno-policzkowy odchodzą od pnia korzeniowego — jest dostępne od strony policzkowej i stanowi punkt uchwytu dla policzkowego dzioba kleszczy do górnych trzonowców. Korzeń podniebienny, wystający po przeciwnej stronie zęba i niemający sąsiedniego korzenia tworzącego rozwidlenie, obejmuje szerszy podniebienny dziób kleszczy, który styka się z pniem korzeniowym od strony podniebiennej. Ta trójkorzeniowa anatomia, z dwoma wyraźnie odmiennymi sposobami uchwycenia korzeni — rozwidleniem po stronie policzkowej i pojedynczym dużym korzeniem po stronie podniebiennej — wyjaśnia asymetryczną konstrukcję dziobów kleszczy do górnych trzonowców, w której oba dzioby różnią się od siebie. Dla porównania, oba dzioby kleszczy do dolnych trzonowców obejmują analogiczne rozwidlenia po stronie policzkowej i językowej. Wzór nr 203 uwzględnia tę asymetryczną geometrię uchwycenia górnego trzonowca w konstrukcji swoich dziobów.

Konstrukcja dziobów wzoru nr 203: uchwycenie trzonowca szczęki od strony podniebiennej i policzkowej

Wzór nr 203 wykorzystuje jeden szeroki, nieco wklęsły lub płaski dziób po stronie podniebiennej, przeznaczony do uchwycenia korzenia podniebiennego trzonowca szczęki. Dziób ten styka się z zakrzywioną powierzchnią dużego korzenia podniebiennego poniżej brzegu szyjki zęba, zapewniając stabilny chwyt na pniu korzeniowym, podczas gdy siły ekstrakcyjne powodują zagłębianie się dzioba w kierunku wierzchołka, a korzeń podniebienny jest stopniowo uwalniany od ściany zębodołu dzięki ruchom kołyszącym od strony policzkowej do podniebiennej. Policzkowy dziób kleszczy nr 203 ma występ lub element umożliwiający uchwycenie w rozwidleniu, o rozmiarze i położeniu pozwalającym na osadzenie go w rozwidleniu policzkowym trzonowca szczęki — wklęsłym obszarze między korzeniami mezjalno-policzkowym i dystalno-policzkowym, w którym osadza się końcówka policzkowego dzioba. Uchwycenie rozwidlenia policzkowego tym dziobem, połączone z kontaktem podniebiennego dzioba z korzeniem podniebiennym, zapewnia pełny obustronny chwyt układu korzeniowego trzonowca szczęki, umożliwiający przyłożenie sił ekstrakcyjnych. Podstawowym ruchem podczas ekstrakcji trzonowców szczęki kleszczami nr 203 jest kołysanie od strony policzkowej do podniebiennej, stopniowo poszerzające zębodół przez naprzemienne obciążanie jego ścian policzkowej i podniebiennej. Ponieważ kość wyrostka zębodołowego szczęki jest zazwyczaj mniej gęsta po stronie policzkowej — zewnętrzna blaszka korowa policzkowa jest cieńsza niż podniebienna — kołysanie w kierunku policzkowym często skuteczniej poszerza zębodół, a chwyt rozwidlenia policzkowego przez dziób kleszczy nr 203 zapewnia szczególnie pewne oparcie dla sił przemieszczających ząb w kierunku policzkowym. Po poszerzeniu zębodołu ząb zwykle wyprowadza się, łącząc ruch policzkowy z ruchem rotacyjnym, zgodnym ze stożkowatym przekrojem korzenia podniebiennego.

Technika ekstrakcji w łuku górnym: różnice między kleszczami szczękowymi a żuchwowymi

Geometria rękojeści kleszczy do górnych trzonowców oraz stosowane nimi siły ekstrakcyjne zasadniczo różnią się od tych właściwych dla kleszczy żuchwowych. Użycie kleszczy przeznaczonych do jednego łuku w drugim jest błędem klinicznym, który pogarsza jakość uchwycenia zęba dziobami i zaburza kierunek działania siły. W przypadku zębów górnych operator podchodzi od przodu i nieco poniżej górnego łuku pacjenta — zwykle pacjent jest ułożony w pozycji odchylonej, a operator stoi z boku lub za nim — a siły ekstrakcyjne kieruje w dół (w stronę wierzchołków korzeni), aby osadzić dzioby, a następnie na zewnątrz w kierunku policzkowym, z kołysaniem w stronę podniebienną, aby poszerzyć zębodół. Rękojeść kleszczy górnych trzyma się tak, by dzioby były skierowane ku górze, w stronę korzeni zębów górnego łuku, a jej ustawienie pozwala operatorowi przykładać te siły skierowane najpierw w dół, a następnie na zewnątrz w kierunku policzkowym, w sposób ergonomiczny i kontrolowany. W przypadku zębów dolnych operator musi działać siłami skierowanymi w górę, w stronę łuku dolnego, a konstrukcja rękojeści uwzględnia odpowiedni kąt między dziobami a rękojeścią. Kleszcze do dolnych trzonowców przyłożone do górnego trzonowca ustawiłyby dzioby pod niewłaściwym kątem do uchwycenia górnych korzeni; podobnie kleszcze do górnych trzonowców użyte do zęba dolnego nie zapewniłyby właściwego ustawienia dziobów umożliwiającego dostęp do dolnych korzeni. Geometria rękojeści kleszczy nr 203 została dostosowana do ekstrakcji trzonowców szczęki przy podejściu od góry i narzędzie to należy wyłącznie do kategorii kleszczy do łuku górnego.

Ekstrakcja pierwszych i drugich trzonowców szczęki: kontekst kliniczny

Pierwsze i drugie trzonowce szczęki należą do najczęściej usuwanych zębów bocznych u dorosłych pacjentów. Ekstrakcja jest często konieczna z powodu zaawansowanej próchnicy — szczególnie obejmującej rozwidlenie, do którego dostęp podczas leczenia zachowawczego jest ograniczony — choroby przyzębia z utratą kości wokół jednego lub kilku korzeni, nieodwracalnego złamania korony, niepowodzenia leczenia endodontycznego lub planowania leczenia ortodontycznego. Ekstrakcja trzonowców szczęki wiąże się ze szczególnymi wyzwaniami, wykraczającymi poza te występujące podczas ekstrakcji trzonowców żuchwy: bliskość korzeni pierwszego trzonowca szczęki — a niekiedy także drugiego — dna zatoki szczękowej oznacza, że wierzchołki tych zębów mogą być z nim blisko związane anatomicznie. Usuwanie korzenia lub wyprowadzanie całego zęba wymaga uwzględnienia tej zależności, aby uniknąć przypadkowego przemieszczenia fragmentów korzenia lub zęba do zatoki. Kleszcze nr 203, obejmujące zarówno korzeń podniebienny, jak i rozwidlenie policzkowe, zapewniają pewny obustronny chwyt układu korzeniowego trzonowca szczęki i ułatwiają kontrolowaną, precyzyjną technikę kołysania od strony policzkowej do podniebiennej, odpowiednią do usuwania górnych trzonowców. Ogranicza to niekontrolowane siły boczne, które mogłyby spowodować złamanie korzenia lub nadmierne uszkodzenie błony śluzowej zatoki szczękowej, jeśli wierzchołek korzenia sięga dna zatoki lub znajduje się w jego pobliżu.

Wykonanie ze stali nierdzewnej niemieckiej produkcji i sterylizacja

Kleszcze do górnych trzonowców nr 203 wykonano ze stali nierdzewnej niemieckiej produkcji, która zapewnia wytrzymałość konstrukcyjną i odporność na korozję wymagane od narzędzia używanego przy ekstrakcji bocznych trzonowców szczęki i poddawanego wielokrotnej sterylizacji w autoklawie parowym między zabiegami. Asymetryczna konstrukcja dziobów — z szerszym dziobem podniebiennym oraz policzkowym dziobem z elementem do uchwycenia w rozwidleniu — sprawia, że każdy z nich ma odmienną geometrię, którą należy zachować przez cały okres eksploatacji narzędzia: dziób podniebienny powinien zachować szeroką, gładką powierzchnię styku, bez chropowatości mogącej uszkodzić powierzchnię korzenia podniebiennego, a występ policzkowego dzioba służący do uchwycenia w rozwidleniu powinien zachować właściwy profil, umożliwiający pewne osadzenie w rozwidleniu policzkowym. Przy każdym cyklu przygotowania do ponownego użycia należy sprawdzić zawias pod kątem płynnego i symetrycznego działania. Kleszcze są w pełni przystosowane do sterylizacji parowej w autoklawie w temperaturze 134°C z parametrami wstępnej próżni; przed sterylizacją końcową zaleca się czyszczenie ultradźwiękowe. Dostępne z wykończeniem satynowym, matowym lub lustrzanym.

Oznakowanie CE, ISO 13485 i certyfikacja FDA przy zakupie instrumentów stomatologicznych

Kleszcze do górnych trzonowców PS-6931 nr 203 są produkowane w ramach systemu zarządzania jakością certyfikowanego zgodnie z normą ISO 13485. System obejmuje pozyskiwanie stali nierdzewnej niemieckiej produkcji, precyzyjne kucie i obróbkę asymetrycznej geometrii dziobów nr 203 — podniebiennego oraz policzkowego, służącego do uchwycenia w rozwidleniu — mechanizmu zawiasowego i ramion, kontrolę wymiarów i funkcjonalności, wykończenie powierzchni oraz pakowanie. Certyfikat CE potwierdza zgodność z wymogami europejskiego rozporządzenia w sprawie wyrobów medycznych dla wielorazowych chirurgicznych instrumentów stomatologicznych klasy I dystrybuowanych w UE i na powiązanych obszarach podlegających regulacjom. Dokumentacja zgodności z wymogami FDA jest prowadzona na potrzeby dystrybucji w Stanach Zjednoczonych. Certyfikaty te spełniają wymagania dotyczące dokumentacji zakupowej i przetargowej nabywców instytucjonalnych w USA, Indiach, Pakistanie, Wietnamie oraz w ramach międzynarodowych systemów dostaw instrumentów stomatologicznych. Certyfikaty zgodności oraz dokumentacja systemu zarządzania jakością są dostępne na życzenie. Produkcja OEM jest dostępna w ramach tego samego certyfikowanego systemu produkcji.

Specyfikacja produktu

Najczęściej zadawane pytania

Czym różni się ekstrakcja trzonowca szczęki od ekstrakcji trzonowca żuchwy i dlaczego kleszcze nr 203 mają asymetryczne dzioby?
Trzonowce szczęki (górne) mają trzy korzenie — jeden podniebienny i dwa policzkowe (mezjalno-policzkowy i dystalno-policzkowy) — a ich trójkorzeniowa anatomia wymaga jednoczesnego uchwycenia przez kleszcze dwóch różnych struktur korzeniowych na dwa różne sposoby. Korzeń podniebienny jest pojedynczy, stosunkowo duży i stożkowaty, wystaje podniebiennie z pnia korzeniowego, dlatego wymaga szerszej powierzchni styku dzioba z pniem korzeniowym. Między dwoma korzeniami policzkowymi znajduje się rozwidlenie policzkowe, które stanowi mechaniczny punkt uchwytu dla policzkowego dzioba. Ponieważ te dwa miejsca uchwycenia różnią się anatomicznie, kleszcze nr 203 mają asymetryczne dzioby: jeden szerszy, przeznaczony do uchwycenia korzenia podniebiennego, a drugi z elementem umożliwiającym uchwycenie od strony policzkowej w rozwidleniu. Dla porównania, kleszcze do trzonowców żuchwy są przeznaczone do układu dwukorzeniowego z rozwidleniem policzkowym i językowym, które są anatomicznie równoważne — stąd symetryczna konstrukcja z dwoma ostrymi punktami chwytu we wzorach takich jak nr 88L/88R lub w obustronnych kleszczach typu cowhorn (PS-6946 B). Użycie zamiennie kleszczy do górnych i dolnych trzonowców jest błędem klinicznym, ponieważ asymetria dziobów kleszczy do górnych trzonowców jest dostosowana do trójkorzeniowej anatomii górnych zębów i nie zapewni prawidłowego chwytu dwukorzeniowego trzonowca dolnego.

Jaka technika jest właściwa przy ekstrakcji trzonowca szczęki kleszczami nr 203?
Po odpowiednim odwarstwieniu okostnej i zwichnięciu zęba za pomocą dźwigni, które zapewniają jego początkową ruchomość, dzioby kleszczy nr 203 osadza się tak, aby szerszy dziób podniebienny przylegał do zęba od strony podniebiennej, a dziób policzkowy — od strony policzkowej. Następnie stosuje się nacisk w kierunku wierzchołków korzeni, zagłębiając dzioby wzdłuż pnia korzeniowego tak daleko, jak pozwala na to grzebień zębodołowy. Końcówka policzkowego dzioba powinna osadzić się w rozwidleniu policzkowym, a dziób podniebienny powinien objąć pień korzenia podniebiennego poniżej brzegu szyjki zęba. Po pełnym osadzeniu dziobów podstawowym ruchem ekstrakcyjnym jest kołysanie od strony policzkowej do podniebiennej: początkowo siłę kieruje się policzkowo, aby poszerzyć cieńszą policzkową blaszkę korową wyrostka zębodołowego, a następnie podniebiennie. Ruchy te należy naprzemiennie powtarzać, stopniowo zwiększając siłę w kolejnych cyklach, w miarę poszerzania zębodołu i osłabiania więzadła ozębnej. Ponieważ korzeń podniebienny ma zwykle kształt stożkowaty i może pozwalać na rotację, po uzyskaniu ruchomości w kierunku policzkowo-podniebiennym można wprowadzić kontrolowany ruch rotacyjny, zgodny z anatomią korzenia i niewiążący się z ryzykiem jego złamania. Po uzyskaniu odpowiedniej ruchomości ząb wyprowadza się z zębodołu, stosując trakcję w kierunku policzkowym i nieco ku dołowi.

Dlaczego bliskość zatoki ma znaczenie kliniczne podczas ekstrakcji trzonowca szczęki?
Korzenie pierwszego trzonowca szczęki — a niekiedy także drugiego — są blisko związane anatomicznie z dnem zatoki szczękowej, największej z zatok przynosowych, położonej bezpośrednio nad obszarem korzeni górnych trzonowców. U niektórych pacjentów wierzchołki korzeni górnego pierwszego trzonowca rzeczywiście sięgają dna zatoki, a błona zatoki styka się bezpośrednio z powierzchnią korzeni. Podczas ekstrakcji złamany wierzchołek korzenia może zostać przemieszczony ku górze i trafić do jamy zatoki, zamiast zostać usunięty z zębodołu. Jest to powikłanie, które wymaga natychmiastowego rozpoznania i właściwego postępowania. Kontrolowana technika kołysania właściwa dla ekstrakcji trzonowców szczęki kleszczami nr 203 zmniejsza ryzyko użycia niekontrolowanej siły, która mogłaby doprowadzić do złamania korzenia lub jego przemieszczenia. Pewny chwyt rozwidlenia przez policzkowy dziób ogranicza ponadto ryzyko ześlizgnięcia się kleszczy i zmiany kierunku siły ku górze, w stronę zatoki, zamiast w zamierzonym kierunku ekstrakcji. Przed ekstrakcją trzonowca szczęki standardowo wykonuje się ocenę radiologiczną odległości między korzeniami a zatoką.

Jaki protokół sterylizacji jest zalecany dla tego narzędzia?
Kleszcze do górnych trzonowców nr 203 wykonano ze stali nierdzewnej niemieckiej produkcji i są w pełni przystosowane do sterylizacji parowej w autoklawie w temperaturze 134°C z parametrami wstępnej próżni. Przed sterylizacją końcową zaleca się czyszczenie ultradźwiękowe, które pozwala dokładnie usunąć krew, tkanki i resztki kostne z okolicy zawiasu oraz powierzchni dziobów. Podczas czyszczenia należy zwrócić szczególną uwagę na element policzkowego dzioba służący do uchwycenia w rozwidleniu, aby usunąć wszelkie pozostałości. Przy każdym cyklu przygotowania do ponownego użycia należy sprawdzić oba dzioby: gładkość powierzchni dzioba podniebiennego oraz stan profilu służącego do uchwycenia w rozwidleniu na dziobie policzkowym. Należy także sprawdzić, czy zawias działa płynnie i symetrycznie.

Jakie certyfikaty posiada ten instrument i czy dostępne są zamówienia hurtowe lub OEM?
Kleszcze do trzonowców szczęki PS-6931 nr 203 są produkowane w ramach systemu zarządzania jakością certyfikowanego zgodnie z normą ISO 13485, obejmującego zakup niemieckiej stali nierdzewnej, precyzyjne kucie i obróbkę asymetrycznych końcówek o geometrii nr 203 oraz zawiasu, a także pakowanie. Oznakowanie CE potwierdza zgodność z wymogami europejskiego rozporządzenia w sprawie wyrobów medycznych dotyczącymi wielorazowych instrumentów chirurgicznych klasy I. Dokumentacja potwierdzająca zgodność z wymogami FDA ułatwia dystrybucję w Stanach Zjednoczonych. Na życzenie udostępniamy certyfikaty zgodności do celów zakupowych i przetargowych. Przyjmujemy zamówienia hurtowe już od 1 sztuki, a ceny ilościowe oferujemy klinikom stomatologicznym, oddziałom chirurgii szczękowo-twarzowej, szpitalnym oddziałom stomatologicznym oraz dystrybutorom instrumentów stomatologicznych. Produkcja OEM, obejmująca niestandardowe konfiguracje lub markowanie własną marką, jest dostępna w ramach tego samego systemu certyfikowanego zgodnie z normą ISO 13485. Przy zamówieniach o wartości co najmniej 99 USD wysyłka jest bezpłatna.